تقریبن ده روزی می شه که وارد منطقه ای شدم، که به نوعی هم خودم ورود به این مناصب رو ممنوع کرده بودم و هم سیستم بروکراسی حاکم، ذاتاً با افراد نوگرا و تحولگرا (با دید مثبت) و ساختارشکن (با دید منفی ش) سازگاری نداره چرا که ماندگاری در یک سیستم ایستا به مرور افراد و ساختارها رو دچار محافظه کاری و روزمرگی و تمایل به حفظ وضع موجود می کنه، این گونه سازمان ها، حضور در وضع موجود رو به ورود به مناطق تجربه نشده ترجیح می دن، به عبارت دیگه دوست دارن از منطقه ی امن عادتها خارج نشن، واسه همین ورود افراد تحولگرا به این گونه سیستم ها در واقع ورود به منطقه ممنوعه خواهد بود! که البته هزینه های خاص خود را دربر خواهد داشت!
و منظور از این که از نگاه خودم هم نوعی پرهیز نسبت به حضور در مناصب دولتی وجود دارد از این حیث است که اساسا این مناصب را به چشم یک حرفه و محمل درآمدزایی نمی بینم بلکه وظیفه و باری می بینم که اگر بر دوشت گذاشته شود مسئولیتی هماره بر شانه هایت سنگینی خواهد کرد... ضمن که خیلی اهل قید و بند های بروکراسی و دیسیپلین های خشک اداری هم نیستم... و دلایل دیگری که بیانش اطاله ی کلام خواهد بود.
اما بنا به ضرورت های متعدد، بر خلاف نظر بسیاری از دوستان اهل تعقل، امر را به تقدیر الهی سپردم... هرچند پیشنهادهای بهتر و چرب تر و بالاتری هم داشتم (چقد نوشابه واسه خودم باز می کنم!) خوب جنس کار فرهنگی بود و با دغدغه های همیشگی ما همخوانی داشت، ضمن این که فرصتی گرانقدر برای کسب تجربه مدیریتی جدید و محک زدن میزان تاثیر گذاری در این گونه حوزه ها بود...

اولین چیزی گه در بدو ورود به چشم می امد وجود ساختار اداری کهنه و منسوخ شده که در طول سالیان به روز نگردیده و آنقدر گسترده و عریض، که امکان مدیریت و اشراف بر آن امری ناممکن می نمود ضمن آن که تناسبی هم با انتظارات موجود نداشت، نکته ی دوم هم بحث نیروی انسانی بود که به لحاظ کیفی با جنس کار فکری و فرهنگی همخوانی چندانی نداشت و به دلیل عدم پویایی و تحرک و گردش نیروها، افراد به مرور دچار روزمرگی مفرط و نوعی استحاله شده بودند و در مقابل هرگونه اصلاح وتحول مقاوم!

پانوشت :

*بقیش باشه برای بعد دیگه خستگی و کم خوابی امونم نمی ده...!
** یکی از دلایل کم رنگ شدنم در فضای مجازی به همین دلیل مشغله زیاده، (دعا کنید تو فضای حقیقی رنگی داشته بشیم) البته دلایل مهم دیگه ای هم داره که اگه حسش پیش بیاد بدم نمیاد راجع بهشون و آسیب شناسی فضای سایبر قلمی بزنم.
*** ار همه ی دوستان عزیزی که قلم رنجه می کنن و  کامنت می ذارن و حقیر علی رغم میلم فرصت پاسخگویی رو ممکنه کمتر داشته باشم صمیمانه عذر می خوام، شرمنده!

زن ، زمین ، زندگی

 هیچ فکر کردین چه نسبتی بین «زن و زمین و زندگی» وجود داره؟ خوب روشنه که هر سه با "ز" شروع می شن و این خودش یه جورایی تجانس می یاره! اما خوب  کلمات زیادی هستن که با "ز" شروع می شن، مثل: زرشک ، زالو، هلو؛ نه ببخشید زردآلو و... که لااقل به نظر من ربطی بین اونها وجود نداره، حداقل یه ربطی که بشه ازش یه جور تناسب درآورد. (هرچند این احتمال رو رد نمی کنم که بین هلو و زن یه رابطه ای باشه؛ در زبان انگلیسی واژه peach"" هم معادل هلو و هم به معنای بانوی زیباست...) ضمن اینکه یک سری کلمات دیگه ای هم هستن که بینشون یه جور تجانس ظاهری هست ولی بازم به نظر جناب خودم تناسب باطنی ندارن، مثل: «مرد، مرداب ، مردگی». خوب بگذریم...

 یکی از مشترکات این سه واژه اینه که هر سه تاشون "زن" دارن، نه اینکه لزوماً متأهل باشنا! منظورم اینه که حروف «ز» و «ن» حرف اول و آخر رو تو کلمه "زمین" می زنه و اگر "زن" رو از "زندگی" بگیری انگار سر رو از بدنش جدا کردی واز حیٍّض انتفاع ساقط!

واقعیت هم همینه که بدون "زن" زندگی ابتر و بی معناست و بهتره بگیم اصلاً زندگی استمرار پیدا نمی کنه، مثل مشکلی که الانه در کشور چین داره به وجود میاد، که به دلیل قانون تک فرزندی، نوزادان دختر به روشهای مدرن زنده به گور میشن و به همین دلیل در آینده نه چندان دور حیات تمدنی اونها به شدت با خطر مواجه خواهد شد.

بدون زمین هم زندگی امکان پذیر نیست. زمین چرخه و فرآیند حیات رو بستر سازی می کنه و تو آغوش اونه که حیات متولد میشه و رشد می کنه. از قدیم الایام «زمین» رو مادر طبیعت می دونستن و بین زن و زمینادامه مطلب...