.:: رويش عشق ::.

مجنون بيد

Sat, 17 Mar 2012 14:59:00 GMT

پنجره را که باز کردم نگاهم به گيسوهاي پريشان مجنون گره خورد و خيره ماند به شاخه هاي بيد؛
شاخه هايي که تاديروز خشک مي نمودند و بي جان؛
اکنون به جوانه هاي سبز و زيباي زندگي، طراوت يافته و رويش را تلاوت مي کنند؛
بيد زودتر از بقيه ي باغچه مجنون بهار شده بود؛
و من، مجنون بيد؛
که با همه ي درختي اش مجنون بهار شده بود، و خود را براي آمدنش آماده و آراسته کرده بود؛
و من...

***
پانوشت:
بهاري باشيد و پر شکوفه.

کوته نوشت

Sat, 21 Jan 2012 13:09:00 GMT

پديده ي صبح

صبح چه گونه پديده اي است؟ مي داني؟
.
.
.
گويا گنجشک ها مي دانند...

***

فيل و فنچ

فنچ بارها و بارها بر روي فيل نشسته بود؛
.
.
.
اما اين بار فيل تصميم گرفته بود بر روي فنچ بنشيند، فقط يک بار...

مرثيه اي براي اخلاق

Fri, 11 Nov 2011 17:27:00 GMT

نزديك ترين حالت انسان به كفر

آن قدر غرق زندگي شده ايم كه هم زندگي را از ياد برده ايم و هم مرگ را،
يادمان رفته است براي چه زنده ايم؛ به كجا مي خواهيم برويم؟ خيلي چيزها يادمان رفته است، حتي يادمان رفته است كه چه چيزهايي يادمان رفته است!
حناي حيا ديگر رنگي ندارد و براي احياي آن نيز كاري نمي كنيم،
دروغ و غيبت رواج يافته و طعم تلخ غيبت و تهمت، بدل به شيريني شده است، ذائقه هايمان نيز تغيير كرده اند،
نه دوستي هايمان عمق دارد و نه دشمني هامان،
در دوستي هايمان افراط مي ورزيم و تعصب، در دشمني هايمان نيز؛
گاهي در وصف شخصي فرياد برمي آوريم و گاهي سلامش را هم لايق پاسخ نمي دانيم،
گاهي دلتنگ مي شويم و گاهي دلسنگ؛
وقتي احساسات و تعلقات ما را به هيجان مي كشاند عقل را تعطيل مي كنيم،
پاي عدالت محكم ايستاده ايم، البته تا جايي كه با منافعمان سازگار باشد،
عدالت را دوست داريم، اما اگر به دست و پايمان بپيچد ولو از ناحيه نزديك ترين دوستانمان كه باشد، آن را به شديدترين وجه منكوب مي كنيم،
سوزن سوءظن را به دست گرفته و بر صورت هركه تشخيص دهيم نقشي به يادگار مي گذاريم،
عيوب ديگران آنقدر چشمان مان را پر كرده است كه از عيوب آشكار خودمان غافل شده ايم،
بر گذشته ها افسوس مي خوريم؛ حال آنكه امروزمان بيش از گذشته مستحق افسوس است،
اخلاق را درشت مي نويسيم و درست عمل نمي كنيم،
عيوب دانسته خود را توجيه مي كنيم و عيوب نادانسته ديگران را تقبيح!
به زندگي خصوصي ديگران سرك مي كشيم و حق ورود به حريم شخصي آنها را براي خود محفوظ مي داريم،
نمي دانم مرگ را و سكرات را و قيامت را قبول داريم يانه؟ كه اگر احتمال حساب و كتاب را هم مي داديم اينگونه بي محابا در جاده يك طرفه قضاوت و محكوميت نمي تاختيم و بر سيرت ديگران چنگ نمي زديم.
حتي اگر آخرت را هم بيخيال شده باشيم براي آرامش و راحتي زندگي دنيوي هم كه شده اينگونه اخلاق را تار و مار نمي كرديم، كه اگر بنيانهاي اخلاقي فروريزد چيزي از ادب و فرهنگ باقي نمي ماند و هيچ فردي در امان نخواهد بود.

***

گفتار معصوم (ع):
عرض المؤمن افضل من دمه؛ آبروي مؤمن پربهاتر از خون اوست.
حضرت علي عليه السلام به مالك اشتر: بيشتر از همه از كسي بترس كه پيش تو مي آيد و عيب مردم را بازگو مي كند.

رفتارما:
چنانچه كسي در مقابل ما قطره خوني از انساني بريزد يا بر صورتش سيلي بزند اگر دفاع نكنيم لااقل خشمگين مي شويم و محكوم مي كنيم، اما اگر فردي در نزد ما نسبت به دوستي يا آشنايي يا انساني تهمت و غيبت و عيب جويي كند اگر همراهي و تاييد نكنيم لااقل گوش جان به سخنانش مي سپاريم و او را بر سر ذوق مي آوريم!

گفتار پيام آور زيبايي ها:
كار برادر مؤمنت را به نيكوترين وجهش حمل نما، مگر آن كه نسبت به خلافش يقين حتمي حاصل كني... پس تا زماني كه مي تواني كار او را حمل به خير كني، حق نداري حتي نسبت به كلمه اي كه از او شنيده اي سوءظن ببري.

رفتارما:
تا زماني كه بتوانيم احتمال ناپسند و تفسير پلشتي در خصوص رفتار ديگران بدهيم از آن تعبير زشت پرهيز نمي كنيم، مگر آن كه امكان هيچ گونه برداشت منفي از كار او پيدا نكنيم آنگاه شايد احتمال خير بدهيم شايد هم سكوت كنيم!

حضرت باقرالعلوم (ع):
نزديك ترين حالت بنده به كفر آن است كه لغزش هاي مردم را شماره كند.

سلام خورشيد!

Sun, 20 Feb 2011 20:40:00 GMT

بي خورشيد، ناخوشيم مانند كشتي ي بي ناخدا در ميانه ي اقيانوس حيرت،
بي خورشيد ناخورسنديم مانند كاروان بدون قافله سالار در پهنه ي كوير ضلالت...

؛
؛
؛

سلام خورشيد!

خسته نيستي از اين همه ماندن در پشت ابرهاي تار؟ خسته نيستي؟
خدا قوت! بنازم به اين همه صبر، به اين وسعت صدر، كه ايوب را نيز به شگفتي واداشته است؛
اماما! اما، ما! بي تو بدجور خسته ايم و دلشكسته!
ابرهاي تيره، آسمان زندگيمان را فراگرفته است و ما به اين وضع عادت كرده ايم
دلخوشيم به اين زندگي شبيه مردگي، به اين روزمرگي مفرط؛ به اين روزمردگي ها!
در كوچه پس كوچه هاي عمر سرگردانيم، در كوچه هاي بن بست روزگار؛

خورشيد جان!

وقتي تو نيستي؛ فانوسها ادعاي پيامبري مي كنند و ما سرگرم كرم هاي شب تابيم
وقتي تو نيستي؛ هر روزمان ديروز است؛ فردايمان نيز
وقتي تو نيستي؛ خوشي هايمان نيز طعمي ندارند
وقتي تو نيستي؛ هست هايمان نيز نيستند چه رسد به نيست ها!
لذت هايمان اغشته به ذلت اند
وقتي تو نيستي؛ ...

خورشيد جان!

راستش را بخواهي؛ بي تو چندان هم به ما بد نمي گذرد
بي تو راحتيم و سرگرم
ما به بي تو بودن عادت كرده ايم

ما بي خورشيد، خوشيم؛
مانند جغدي شوم بر شاخه هاي خشكيده ي ويرانه هاي دنيا!
مانند كبكي كه سرش را تا زانو زير برف فرو كرده است؛
مانند كرمي كه در لجنزار مستانه غوطه مي خورد؛
مانند خفاشي كه تا ابد جز سياهي را برنمي تابد...
؛
؛
؛
خسته ايم و دلشكسته! از اين همه سياهي و لجنخوارگي، ما را از اين منجلاب بيرون كش...!

دختركي به نام دنيا

Tue, 25 Jan 2011 20:29:00 GMT

دنيا نام دخترکي است خوش آب و رنگ
زيبا و فريبا
هماره نو به نو شونده و هزار چهره
عروسي هزار داماد که بارها به حجله نشسته و همچنان خواستگاراني فراوان دارد
با صدهزار جلوه برون مي آيد و دلربايي مي کند...
***
با اين همه وسعت، گاهي اوقات يا بهتر بگويم اغلب اوقات تنگ مي شود دلم،
آنچنان که مي خواهم دلم را به شاخه اي آويزان کنم تا قدري باز شود و بياسايد
اما امان از اين شاخه هاي شکستني که سرشار از نگراني اند و ناگهاني!
شاخه ها، قدرت درک و تحمل دل را ندارند و خود را راحت رها مي کنند بي آن که بدانند جنسي که همراهشان است به غايت لطيف است و ظريف...
***
گاهي محتاج نگاهي هستم تا بنگرد به چشم هاي نگرانم، به گريستنم که حاصل گسل هاي قلب شکسته ام اند
گاهي احساس مي کنم دنيا با تمام وسعتش در گوشه اي از قلبم گم شده است، گويي حرفي براي گفتن ندارد، يا رويي براي نمايش، احساس مي کنم دنيا با تمام جلوه هايش، سرابي است که سيرابم نمي کند؛
آوازي است که از دور خوش است، چون به آن نزديک شوي، نقاب خوش آب و رنگ را از قاب چهره اش کنار زني، عجز وجود اين عجوزه، اقبال قلب را فرو خواهد ريخت!
***
دنيا و اهلش را قرارگاه و پناه گاه مطمئني نيافتم
آنقدر متغيرالاحوال و پرنوسان اند که مواضع شان هيچ قابل اعتنا و اعتماد نيست
دنيا و اهلش با همه ي وسعت ظاهري، به شدت حباب گونه اند؛ آن هنگام که در حب آنها مي دمي پر از خالي مي شوند و درست هنگامي که سر گرم تماشايشاني يا مي خواهي حسشان کني، تا بودنشان و بارور شدنشان را باور کني، هيچ و پوچ مي گردنند!

كسي دلش براي ستاره ها تنگ نمي شود!

Sun, 25 Apr 2010 15:17:00 GMT

حكايت ما و آسمان

حكايت ما و آسمان، حكايتي عجيبي است؛ حكايت ما و ستاره ها، ما و مهر، ما و ماه! آسمان سراسر آيه و اعجاز است، آنقدر شگرف كه فقط تماشايش آدمي را به اعجاب و ابهام و ... وايمان مي كشاند!
شب ها كه خورشيد نيست _يعني هست اما ما روي از او مي ستانيم، يعني هست اما ما تصور مي كنيم نيست!_ شب ها خورشيد نورش را به ماه مي سپارد تا به مايي برساند كه از او «روي گردان» شده ايم و به ستاره ها؛ تا نشانگر راه باشند براي فرزندان راه! براي ما ابن السبيل ها! ستاره ها هستند تا راهمان را بيابيم؛ تا قبله را گم نكنيم، روزها كه خورشيد هست؛ راه روشن است، هرچند خورشيد را يادمان رود، او مارا نمي فراموشد!
روزها ما فكر مي كنيم ستاره ها نيستند! اما آنها مثل هميشه سرجايشان هستند، فقط وقتي خورشيد هست مجال ظهور ندارند؛ ادب حضور، حكم به عدم ظهور مي كند، آنها نورشان را مديون خورشيد مي دانند و هنگام طلوع نورالانوار، محو او مي شوند.
***

چندي قبل آسمان شهر را هر چه كاويدم ستاره اي نيافتم! نمي دانم آنها را چه شده است؟ به روستا رفتم؛ آسمانش پر ستاره بود آنقدر زياد و نزديك كه دلت مي خواست سبد سبد ستاره بچيني! آري ستاره ها هنوز هم سرجايشان بودند، اما روزگاري است كه آسمان شهر از آنها تهي است، يعني براي اهالي شهر؛ بود و نبود ستاره ها فرقي نمي كند، كسي نگاهش به آسمان نيست، كسي دلش براي ستاره ها تنگ نمي شود، كسي راه را نمي جويد...

***
اي خداي آسمان! آسمان شهرمان را پر ستاره ساز...

سلام بر تو اي حضرت بهار!

Tue, 30 Mar 2010 15:40:00 GMT

بهار آمد تا طبيعت خفته را به آرامي بيدار كند، نه با شتاب و سرو صدا، با نرمي و لطافت رشحات باران و نوازش انوار آفتاب! با نسيمي كه نه مي سوزاند و نه مي لرزاند...
سلام بهار! خوش آمدي كه با خود خوشي و شادي آوردي! چه خانه ها كه به خاطرت پاكيزه گشتند و چه خوان ها كه به خاطرت رنگارنگ! وچه جان ها... به راستي تو كيستي كه اينچنين همه چيز را ديگرگون مي كني؟ وچگونه؟ چگونه از تركيب آب و كود و خاك و هوا، اين همه رنگ و بو و طعم را مي آفريني؟ چگونه از دل چوبكي سخت و خشكيده، جوانه ها را شكوفا مي كني؟ چگونه زمين خشكي را به گلستاني چشم نواز بدل مي نمايي؟ چگونه بسياري از دلها را به هم نزديك مي كني؟ آخر تو كيستي با اين همه اعجاز؟ آيا تو يك پيامبري؟
پيامبري كه در ابتداي هرسال برانگيخته مي شود با يك بغل معجزه! بشارت مي دهد و انذار «بغيرالسنتكم»، پيامبري كه تجلي اسم «يامحول الحول و الاحوال» است...
سلام بر تو اي حضرت بهار! حال كه تا اينجا آمده اي مي شود مهمان قلبم شوي؟ مي شود براي من تجلي اسم «يامقلب القلوب» شوي؟ مي شود دم مسيحايي ات را كه بر زمين مرده، جان مي بخشد بر قلب زمستاني وخشكيده ام بدمي؟ بهار، بارها آمده اي تا همين نزديكيها و رفته اي! مي شود اين بار به قلبم بيايي و بماني؟
نمي دانم چند بهار ديگر باشم و نباشم؟! كه از اين بودن و نبودن خسته و رنجورم، بهار! من به تو ايمان دارم _كه معجزات تو كم از بسياري از انبيا نيست_ و به خدايي كه تو را برانگيخته است، واينك بيش از هميشه به تو محتاجم؛ حال چه مي كني؟ مي ماني يا مي روي؟ درخت زندگي ام را به بار مي نشاني و مرا به يار مي رساني؟! مي ماني يا مي روي؟؟

منِ او

Fri, 24 Jul 2009 17:28:00 GMT

آفتابگردان سرگردان آفتاب بود و ماهي بي تاب آب، پرنده آسمان را مي خواست و من «او» را.
آفتاب براي آفتابگردان نبود، نه اين كه اصلا نباشد ، بود‍؛ اما فقط براي او نبود، آن قدر بود كه به او هم سهمي برسد. آسمان نيز براي پرنده نبود، نه بهتر بگويم هم بود هم نبود و آب براي ماهي و او براي من! هرچند «او» گفته بود اگر تو براي من باشي، من نيز براي تو خواهم بود؛اصلا تو، من خواهي شد منظورش اين بود كه ديگر من و تويي در ميان نخواهد بود تا...بگذريم!
آفتاب گردان تا به آفتاب مي رسيد بيخودانه مي رقصيد، دست خودش نبود، بدجور محو آفتاب مي شد، نمي توانست چشم از چشمانش بردارد، خيره خيره به او زل مي زد و چه كسي مي داند كه اين «نگاه» چه عمقي داشت و چه لذتي! آه آفتاب من! خورشيد كه مي رفت آفتابگردان بي حوصله در خود جمع مي شد سربه زير مي انداخت، نمي خواست هيچ چشمي را ببيند چه رسد به آن كه به او خيره شود‍؛
«ديگر به چشم هاي كسي زل نمي زنم
ديگر شبيه چشم هاي تو پيدا نمي شود»
تمام سهم آفتابگردان از او همين نگاه بود... و چه كسي مي داندكه اين نگاه...
شايد پرنده بدون آسمان بتواند در گوشه ي قفس به نفس كشيدن ادامه دهد اما نفس كشيدن كنج قفس كجا و پر كشيدن تا اوج آسمان ها كجا؟! شايد آب بدون ماهي، آب بماند اما ماهي بدون آب؟ هرگز! شايد من بدون «او» به نفس كشيدن در كنج روزمرگي ها ادامه دهم، اما اسير عادات روزمره شدن كجاو... اصلا اگر من، خودم باشم يا بهتر بگويم ؛ «او» كه هميشه اوست اگر من هم هميشه «من او» باشم حكايت من با او، حكايت ماهي خواهد بود با آب! اگر بي «او» بودن بي تابم نمي كند يعني من...

***
پرنده را ديدم كه در زير زمين ميهمان تاريكي بود و آسمان را كه آغوش برايش گشوده بود، ماهي كنار ساحل در شنزارها شنا مي كرد و دريا بي قرار او موج افشان خود را به ساحل مي كوبيد، آفتابگردان را ديدم كه آويزان فانوسي شده بود و آفتاب همچنان چشمان درخشنده اش را به او دوخته و در انتظار نگاه دوباره اش، مي درخشيد و به او روشنايي مي بخشيد...
حكايت من با او...

رفتن رسيدن است!

Fri, 13 Feb 2009 21:45:00 GMT

مرغها در هزارتوي گذر زمان دريافته بودند كه عمق آرامش و نيك بختي را جز در جوار سيمرغ نخواهند يافت، «سي مرغ» هم كه همه ي آنها را مدعي خواستن و پيوستن مي ديد نقشه ي راه هفت خواني را براي شان تصوير كرد تا انبوه مدعيان غربال شوند و اهل حال و قيل و قال از صف سبك باراني كه بال در راه كمال مي گشايند متمايز گردند.
مرغ ها دسته دسته دركار اين افتادند كه چه كنند؟ ماندن يا رفتن؟ دل كندن از ساحل امن عادتها، سخت مي نمود و پاي گذاردن در مسيري ناشناخته و طولاني مرد راه مي طلبيد؛
«من نمي گويم سمندر باش يا پروانه باش
گر به فكر عاشقي افتاده اي مردانه باش!»*

***
مرغك از ميان جمعيت پريشان مي گذشت و مي ديد هر يك به بياني از در منطق و فلسفه و سفسطه در پي توجيه و توضيح و توصيه اند، خواست سخني بگويد اما با خود فكر كرد در اين وانفسايي كه همه در حال گفتن اند هوش و گوشي براي شنيدن نخواهد بود و سخن گفتن تنها همهمه افزون است! لختي درخويش فرو رفت؛ از اين همه فلسفه بلغور كردن دلزده بود، اين همه واژگان پر طمطراق آيا راهي به سوي نور و سرور خواهند گشود؟ چه بايد كرد؟
پر باز كرد، پرواز كرد، براي رسيدن به قله قاف، همان قبله قلب ها، مي دانست كه طوفان هاي سخت و طولاني را پيش روي خواهد داشت، دل كندن از ساحل و جاذبه اش ابتدا سخت مي نمود و انرژي زيادي مي گرفت اما وقتي اوج گرفت بال هاي گشوده اش او را بر بالشتكي نرم جاري كرد، آن قدر لذت بخش كه گويي در آغوش سيمرغ جاي گرفته است، سبك، آرام، رها و فرح بخش... و اين يعني همان طعم لذيذ با «سي مرغ» بودن، كه هر چقدر بيشتر اوج مي گرفت حلاوتش فزوني مي يافت... حالا ديگر مفهوم گفته سالكان راه قبله را با همه ي وجودش حس مي كرد: «رفتن رسيدن است!»

پانوشت:

من نمي گويم سمندر باش يا پروانه باش
چون به فـــکر سوختن افتاده اي مردانـــــه باش
من نمي گويم که عاقل باش يا ديوانه باش
گــــر به جانــان آشنايي از جــــهان بيگانه باش
گر شبي در خانه ‌اى جانانه مهمانت کنند
گول نعمت را مخور مشغول صاحب‌ خانه باش

از love تا عشق

Wed, 07 May 2008 01:53:00 GMT

مفهوم شناسي عشق و love

به راستي «عشق» يعني چه؟ بديهي است كه عشق كلمه اي است كه ما آن را به شكلي واحد مي نويسيم و لفظي است که همگي آن را به نحوي يكسان بيان مي کنيم، اما آيا مفهومي كه از آن مراد مي كنيم هم يكسان است؟ آنچه به واژه ها و الفاظ روح مي بخشد و به آنها حيات مي دهد؛ مفهوم است. واژه جسمي است که معنا؛ چون روحي بر آن دميده مي شود و آن را در عالم ادبيات حيات مي بخشد.

مراد ما از به کار بردن يک واژه، انتقال آن روح يا مفهوم به ذهن مخاطب است، اما واژه هايي هستند که چند ضلعي اند و ذوابعاد. هرچند ما در نگاه سطحي فکر مي کنيم که به مفهوم آنچه مي گويم واقفيم اما وقتي کمي عميق تر مي شويم و افق نگاهمان را عمق مي بخشيم با زواياي تازه اي از آن مواجه مي شويم.

برخي از واژه ها بسيار کشدارند به نحوي که طيفي از مفاهيم را در برمي گيرند. يکي از اين کلمات همين «ع ش ق» خودمان است که همگي به کار مي بريم و در رساي آن بسيار مي گوييم و مي شنويم و چه بسا هرکدام هم از آن تصويري خاص در ذهنمان داريم.

برخي از روانشناسان غربي عشق را يک مرض مي دانند ((love sick و براي اين بيماري به دنبال راه درماني هستند. اما سئوال اين است که <**ادامه مطلب...**> چه نسبتي بين عشق و love برقرار است و آيا مفهوم عشق با تمام ظرفيت و ابعادي که دارد قابل انطباق با love هست؟ و به عبارت ديگر آيا love توانايي و کشش و ظرفيت پذيرش مفهوم عظيمي که در دل عشق نهفته است را دارد؟

شايد ما بخواهيم love را آن قدر بکشيم تا اين گنجايش را به نحوي بر آن تحميل کنيم! اما سخن در اين است که آيا love اصالتاً و في نفسه براي چنين گستره اي از مفاهيم تولد يافته است؟ و هنگامي که درباره ي مصاديق اين واژه در آثار مکتوب يا صوتي و تصويري کاوش مي کنيم؛ آن را همنشين چه مفاهيمي مي يابيم؟ مثلاً ببينيم که lover (عاشق) در لغتنامه ها (Oxford & long man) چگونه تعريف شده است:

lover : a person who has a sexual relationship with another person outside marriage
بنا براين براي اين که تصوير ذهني شفافي نسبت به کلمات کليدي داشته باشيم تنها نمي توان به برخي معادل سازي هاي مرسوم و معمول بسنده کرد بلکه لازم است تا کمي عميق تر و دقيق تر همه زوايا و ابعاد موضوع را مورد توجه قرار دهيم تا انتقال مفهومي به شکلي درست و کامل تحقق پيدا کند. براي اين منظور بهتر است به ريشه شناسي کلمات و شناخت دوره هاي زماني شکل گيري مفاهيم و تکامل تاريخي آنها نيز نظري داشته باشم. چرا که کلمات؛ رايج ترين ابزار ارتباطي و انتقال ادراکات در ميان آدميان به شمار مي روند و اگر هر کس از هر واژه اي، تصويري مخصوص به خود داشته باشد طبيعتاً راه انتقال مفاهيم تنگ و دشوار خواهد گرديد. و اهميت اين نکته با افزايش درجه تأثيرگذاري واژه ها و تخصصي شدن مفاهيم افزايش مي يابد.

ته نوشت:

*اگر فرصتي بود و توفيق، شايد در آينده قسمت هاي بعدي اين سريال رو هم پخش و پلا کرديم.

*سعي شد متن به قاعده پست هاي وبلاگي موجز و مختصر باشه اگرم به مفيد بودنش لطمه زده شما بهتره ببخشيد چون غير از اين چاره اي نيست.

* چون قلم اندر مرکب مي شتافت چون به عشق آمد، قلم بر خود شکافت!